Het Suezkanaal: de andere grote technische prestatie van Egypte

Het Suezkanaal, geopend in 1869, is een kunstmatige waterweg van 193 kilometer die de Middellandse Zee en de Rode Zee met elkaar verbindt, waardoor de zeeroute tussen Europa en Azië met grofweg 7,000 kilometer wordt afgesneden vergeleken met een rondvaart rond Afrika – een van de belangrijkste stukken infrastructuur in de moderne mondiale handelsgeschiedenis, en het antwoord van Egypte op de piramides van de oudheid in termen van pure technische ambitie, pas 4,500 jaar later gebouwd.

De bouw ervan duurde tien jaar en bracht echte menselijke kosten met zich mee, waarbij voor een groot deel van het project dwangarbeid werd gebruikt onder het bewind van Khedive Ismail, voordat de internationale druk de beroepsbevolking verschoof naar betaalde arbeid. Egypte nationaliseerde het kanaal in 1956 onder president Gamal Abdel Nasser, een beslissend moment in de moderne Egyptische geschiedenis dat de aanleiding vormde voor de Suez-crisis, een groot internationaal conflict uit de Koude Oorlog. Sindsdien is het kanaal onder volledige Egyptische controle en exploitatie gebleven, en kanaaltarieven zijn een belangrijke, voortdurende bron van nationale inkomsten.

Tegenwoordig loopt ongeveer 12% van het mondiale handelsvolume door het kanaal, en bij een groot uitbreidingsproject dat in 2015 werd voltooid, is een parallel kanaal toegevoegd om tweerichtingsverkeer over een deel van de lengte mogelijk te maken, waardoor de transittijden worden verkort en de capaciteit wordt vergroot. Het is geen typische toeristenplaats, maar de stad Ismailia langs het kanaal en de uitkijkpunten in de buurt van Port Said bieden een werkelijk interessante kijk op enorme containerschepen die door de woestijn varen - een opvallend, heel ander soort 'alleen in Egypte'-gezicht dan de piramides waar de meeste bezoekers voor komen.